چوڭ بىر گۈللۈكنىڭ ئوتتۇرىسىدا كىچىككىنە بىر ئېغىز ئۆي بولۇپ، بۇ ئۆيدە بىر ئەما تۇراتتى، ئۇ گۈللىرىنى ياخشى پەرۋىش قىلغاچقا، بىر يىلنىڭ تۆت پەسىلىنىڭ ھەممىسىدە رەڭگارەڭ گۈللەر ئېچىلىپ تۇراتتى.
 يولدىن ئۆتكەن بىر كىشى ھەيرانلىق ئىلكىدە بۇ گۈللەردىن ھۇزۇرلانغاچ، ئەمادىن سورىدى:
- بۇ گۈللەرنى ئەسلا كۆرەلمەيدىغان تۇرۇپ، نېمىشقا شۇنچە ئەجىر قىلىسىز؟
 ئەما كۈلۈپ تۇرۇپ مۇنداق دېدى:
-مەن سىزگە تۆت سەۋەبىنى دەپ بېرەي، بىرىنچىدىن، باغۋەن بولۇشنى ياقتۇرىمەن؛ ئىككىنچىدىن، گۈللىرىمنى سىلاپ ھۇزۇرلىنالايمەن، ئۈچۈنچىدىن، ئۇلارنىڭ خۇش ھىدىنى پۇرىيالايمەن؛ تۆتىنچىسىگە كەلسەك بۇ ئەلۋەتتە سىز ئۈچۈن.
-مەن؟ بىراق سىزمېنى تۇنۇمايدىغان تۇرسىڭىز؟-دېدى يولۇچى.
شۇنداق، مەن سىزنى تۇنۇمايمەن، لېكىن مەن باشقىلارنىڭمۇ سىزگ ئوخشاش  بۇ يەردىن ئۆتكىنىدە  بۇ چىرايلىق گۈللەرنى كۆرۈپ كۆڭلى ئېچىلىپ قالىدىغانلىقىنى بىلىمەن، شۇنىڭ بىلەن بىللە ماڭىمۇ بۇ يەردە سىزبىلەن پاراڭلىشىششقا پۇرسەت تۇغۇلىدۇ،- دېدى ئەما.
بۇ نېمىدىگەن جايىدا بېرىلگەن جاۋاب ھە!پەرىشان كۆڭۈل خۇددى قاراڭغۇ ئۆڭكۈرگە ئوخشايدۇ، ئۇ بۇنداق چىرايلىق گۈللۈكتىن بىرنى، ھەتتا يەنە بىرقانچىنى يۈتۈۋېتەلەيدۇ. چۈشەندىڭىزمىكىن قانداق، ئەمەلىيەتتە، ئەما كىشىنىڭ گۈللىكىنى پەرۋىش قىلىشى ھاياتىنى قېزغىن سۆيگەنلىكىدۇر.